Kennisbank
Waarom niemand in je team fouten durft toe te geven (en wat je eraan doet)
Een deployment gaat mis, en pas een dag later hoor je wie er verantwoordelijk voor was, via via. Niemand meldde het uit zichzelf. Dat is geen toeval en geen kwestie van karakter. Het is een teken dat je team geen psychologisch veilige omgeving heeft, en dat is op te lossen.
Wat psychologische veiligheid eigenlijk is
Psychologische veiligheid betekent dat een teamlid een fout, een vraag of een afwijkende mening kan uiten zonder bang te hoeven zijn voor straf of afwijzing. Niet dat fouten geen gevolgen hebben, maar dat het melden ervan niet erger is dan het verzwijgen ervan.
Drie signalen dat het ontbreekt
Fouten komen pas laat aan het licht, vaak via omwegen. Teamleden stellen tijdens overleg weinig vragen, maar wel achteraf bij een collega. Er wordt veel gepraat over wie iets fout deed, weinig over wat het team ervan kan leren.
Wat je als leider kunt doen
Veiligheid ontstaat niet door het simpelweg te vragen. Het ontstaat door voor te doen. Deel zelf een fout die je hebt gemaakt, en wat je ervan hebt geleerd, voordat je van je team hetzelfde verwacht. Reageer op een gemelde fout eerst met “bedankt dat je het zegt”, voordat je naar de oplossing gaat. En maak van elke retro een vast moment waarop leren, niet afrekenen, het uitgangspunt is.
Dit is precies waarom ik in de Routekaart voor leiders een veilige omgeving en het omgaan met fouten als aparte, expliciete stappen heb opgenomen. Het is geen bijzaak naast de “echte” teamontwikkeling, het is de basis eronder.
Stap voor stap aan veiligheid bouwen
De Routekaart voor leiders is de vaste structuur die ik hiervoor gebruik, in plaats van het aan toeval over te laten.